24-10-2012

Ik zou vandaag rond 16:40 uur een telefoontje van de arts krijgen met de uitslagen van de onderzoeken van afgelopen week.
Om 17:00 uur was ik nog niet gebeld, dus ik dacht; ik bel 't ziekenhuis zelf even.
Om 17:02 bel ik dus; krijg ik te horen dat de poli tot 17:00 uur telefonisch bereikbaar is. Balen. Dan zit je er niet echt lekker bij, trust me. Sowieso kon ik me 't laatste uur al niet heel erg goed meer concentreren, dit werd dus alleen maar erger.

Ik probeerde me er bij neer te leggen en had besloten om donderdagochtend vroeg gelijk te bellen.

Gelukkig kreeg ik toch nog een telefoontje (rond 17:20 uur); ik kan morgenochtend dus gewoon even in mijn 'do not disturb' modus blijven zitten totdat ik genoeg koffie op heb.

De arts had goed nieuws. Althans: Vooralsnog heeft hij geen aanwijzingen om een biopsie te rechtvaardigen. Dat scheelt in ieder geval weer!
Wel had hij wederom wat rode bloedlichaampjes gevonden. Deze hadden "een vreemde vorm" om de nefroloog te citeren; dit kán betekenen dat ze niet uit mijn blaas maar uit de nierfilters komen.
Ook zijn er weer sporen van eiwitten gevonden, dit hoort ook (nog steeds) niet; maar van zowel de eiwitten als de rode bloedlichaampjes zijn dermate weinig gevonden dat extra verscherpte controle niet nodig is nog.

12 december heb ik een (standaard) controle bij de arts in Ede (wat ik hoorde is dat ik de áller laatste patiënt ben van deze nefroloog voordat hij met pensioen gaat; 12-12-'12; mooie datum!) en de sporen die gevonden zijn geen noodzaak voor een ingelaste controle.

Nu is 't even afwachten wat de 'pijn' in mijn zij doet/gaat doen. Wordt 't de komende dagen minder, omdat 't wellicht toch iets "hypochondrisch-achtig" is omdat ik zo extreem op let, of is er wellicht tóch (nog) iets anders aan de hand...
Tijd zal het leren. En ik hoop heel snel! Vandaag is 't er nog niet minder om geworden in ieder geval.

Nu ik toch de aandacht heb....

Het zal de meesten opgevallen zijn dat het deze week "donorweek" is. Nu weet ik dat veel bekenden van mij de (een) keuze al gemaakt hebben. Toch spreek ik nog regelmatig mensen die wel interesse hebben, maar "er niet aan toekomen" om 't formulier in te vullen en op te sturen. Ik vind dit een niet geldig excuus. :-)
Invullen is nu erg makkelijk. Volg deze link: https://pauldesmalen.jaofnee.nl/ of ga rechtstreeks naar http://www.donorregister.nl/ (leuk om te vermelden dat deze site door mijn werkgever ontwikkeld is!) Voordeel nu is dat je met je DigiD, die je toch nodig hebt voor je belastingaangifte, je met 'n paar muisklikken kunt registeren.

Let wel; ik wil zéker geen zieltjes winnen om zoveel mogelijk donorgeregistreerden te verkrijgen. Wel wil ik zoveel mogelijk mensen bewegen een keuze te maken. "NEE" is net zo'n geldige keuze als "JA". Ik heb daar geen oordeel over. Ik vind de maatschappelijke discussie die (sinds vandaag?) ontstaat wel erg interessant; er is (mijns inziens gelukkig) veel aandacht voor orgaandonatie deze week. Maar op TV hoor ik dat mensen zich gaan excuseren omdat ze geen donor willen zijn. Zo werkt dit niet naar mijn idee. Iedereen is vrij om een keuze te maken.
Maar máák alsjeblieft een keuze. Mij is het om het even of dit "ja" of "nee" is. Waarom dan toch een keuze maken? Er zijn teveel gevallen bekend waarbij mensen in een situatie komen waarbij ze in aanmerking komen om donor te zijn. In de regel geheel onvrijwillig... De naasten (familie, ouders, partner, kinderen etc) worden dan belast met de vraag of eventueel organen gebruikt mogen worden. Wat voor erg ongemakkelijke situaties kan leiden. Plus; wordt de eigen wens van de patiënt wel ingewilligd... Wat mij het meest opvalt is dat juist vrijwel iedereen al een keuze heeft gemaakt. Alleen nog niet vastgelegd. Doe 't alsjeblieft. Niet alleen voor mij (voorlopig heb ik (hoop ik) genoeg aan deze nier!), maar ook voor je familie, ouders, partner, kinderen etc. En nogmaals; "Nee" is net zo'n geldige waarde als "ja"!

Dank!

Permalink

Aantal keer bekeken: 17496

Reacties: 2

Disclaimer
Ik ben mij er van bewust dat ik soms nogal ongenuanceerd over de verhandelingen van iedereen in het ziekenhuis schrijf. Het is geenszins mijn bedoeling om wie dan ook in discrediet te brengen. Ik ben iedereen die de afgelopen twee jaar (en langer) zich heeft bemoeid met mijn gezondheid enorm dankbaar. Zonder alle (vakbekwame) mensen in en om het ziekenhuis had ik 't niet gered. De kanttekeningen die ik af en toe zet, zijn mijn interpretaties, niet strikt noodzakelijk feit. Het is altijd makkelijk commentaar te geven op dees en geen maar ter vergelijking; ikzelf ben o.a. docent 'interviewtechnieken' en ik stel soms ook meervoudig gesloten vragen...